تولد مثل طلوع خورشید مثل درخشش ستاره مثل عبور یک شهاب از اسمان بی فروغ و ... میمونه اما این طلوع چند حالت داره یا خاموشی و ظلمتو پرنور میکنه یا دنیای تیره ی آدما رو برهم میزنه شهاب با اینکه زود میگذره ومیره دل خیلی هارو بیدار میکنه و از خواب غفلت در میاره اما گاهی جزء ترس و دلهره چیزی به جای نمی زاره 

شهاب قصه ی ما طلوع خاموشی داره اما برق نگاهش غروبشو در پناه سایه ی تنهایی با امید رساندن کبوتر سپید خود به فردوس روشن و درخشان میکنه؛ برادر خوشحال بود که بر نمک زندگی افزوده شده پدر باقلب فسرده، بودن را جستجو میکرد مادر که هرچه به اصل خود نزدیک می گشت اما از او رهایی می یافت در انتظار همدم بی رکاب خود به سر میبرد همگی اختیار را بر حرف حق فزونی داده بودند و باید خویش را بر تقدیر الهی مقدم می شماردند

کسی از دل مادر خبر نداشت مادر نیز در توده ی گمراهی به سر می برد چه بسا بیشتر از دیگران . طبیب انتظارات را پایان داد نمک را به تلخی ،بودن را به نبودن و همدم را به دشمن تبدیل کرد.با یک حرف.با یک کلام.پ س ر.پسر.

دختر نمک بود و همدم ، پسر تلخ بود و دشمن پدر مادر برادر بی خدایان غافل از تقدیر روح اندوه ظاهر پوچ را به خود چشانیدند نمک آل علی را می خوردند و دستهای آتشین ابلیس را می بوسیدندامیدها براب شده بود نه خواهری نه دختری و نه همدم و نفسی در کار بود    

مادر جنین کشی را راز رسیدن به حق می دانست پدر زور خاموشی را برگزید برادر حق السکوت الهی را نخست می دانست اما عدل بر جای دیگری کرسی گرفته بود خدا بر قلب بود لحظه ای ماند تا تقدیر رابا نور خود شتابان کند پسر هشت ماهه بود و مظلوم ،دین برحق اسلام که دیگر جزء امام و اهل سیصد نفره اش نمانده بود مرگ را بر جنین، قتل حکم کرد تا پسر شیدا شود پدر و مادر که لحظه ای نور حق بر آنان تابیده شد به حکم شرع ،عقل را دخیل کردند و میل را از سر به بیرون انداختند اما مادر بار پر وجود پسر را تحمل نمی کرد در خفا او را حکم می دادو لگد می زد تا شاید فردی از عالمیان نبیند و کودک به تقدیر الهی و البته حکم ظالمانه ی مادر کشته شود و درین خفاهم خدایی موجود نباشد

مادر این احکام از خود صادره را بارهای متوالی به طور موفقیت آمیز به انجام رسانید اما شاید فراموش کرده بود این نشانه را برای قوم متفکران که خدا نزدیک تر است از حبل ورید . آغوش محبت خدا بر عمل صالح گشوده میشود و ظلم بی جواب خدا بر غیر متفکران سرازیر می گردد وهمینطور در مقابل ستم ایستادگی را نمایان کرد و پسر را در روزگار باقیمانده زیر سایه ی سرنوشت خود پروراندتا بالا خره...  

یه شب زیر آسمون بلند زیر بام بارونی چشمای خدا پیش درخشش لولوی ستاره پسر باندای خنده پا به ارثه ی حیات گذاشت

پدر و مادر مشغول صنعت بی تلاطم کار بودند مادر بیشتر از 2 ماه اجازه ی مرخصی نداشت هیچ مهدکودکی هم پسر و نمی پذیرفت چون سنش خیلی کم بود پدر و مادر چاره ای نداشتند جز اینکه پسر و فقط با دو ماه شیر مادر خوردن به کسی بسپرند و هیچکسی هم جز مادربزرگ و پدر بزرگ پسر نبودند که بتونند ازش مراقبت کنند پدر و مادر بزرگی که شهرشون حدود 500 کیلومتر با شهر مادر و پدر پسر تفاوت داشت پدر و مادربزرگ بعد از بسیار چانه زنی و التماس و خواهش پسرو قبول میکنند پسر بعد از فقط 2ماه بودن در بغل مادر اونو ترک میکنه به سمت سرنوشتش میره سرنوشتی که تمام زندگیشو در بر میگیره پسر به دور از پدرومادر بزرگ میشه و از شیرخشک مادربزرگ تغذیه میکنه  پدر بزرگ بهش شعر و ادب می اموزه ورسم سرای درشت رو برای اون می خونه مادر بزرگ از بدی ایام و خوشی های اون میگه و راه درست زندگی رو به اون درس میده پسر تنهای تنها با پیر مرد و پیر زن که تمام دنیا و تمام کودکیش بودند دوران رو میگذرونه کودکی در زیر درخت انار بر روی چمن های کنار گل لاله و جلوی جنگل باتلاقی انتهای کوچه با بیلو بیلچه ای که تمام خاک های منطقه طعم ضرباتش را چشیده بود تا به پرتگاه عمیق زندگی نزدیک میشه روزی که کودکی پر از خالی بود و بعد از لحظه ای کودکی با قلب پر شد درست 4سال بیش نداشت که با برق نگاهی مست و سال ها در غبار خماری سپراند روزی که به همراه مادربزرگ به روستایی رفته بود سرو چمانش را که از خود بزرگ تر بود لحظه ای دید و ساعتی ندید و سال ها در انتظارش ماند دختری که هیچگاه جز برق نگاهش چیزی را به یاد نیاورد و تنها با همان نگاه ایام گذراند پسر این راز را در دل خود مخفی نگاه داشت زیرا دختر بزرگتر از پسر بود 3 سال و جز اشک های مرواریدش که هر شب و روز از دو چشمش میچکید و خدایی که پیش از او این را میدانست هیچ بشری و هیچ شتاب دهنده ای ازآن با خبر نگشت و پسر این رازعشق را در دل پروراند  تا مجنون را زیر پا بگذارد و صدای نی معنا را بر دنیا نمایان کند تا به خدا برسد واینها تنها ی تنها به دور از پدر  ومادر و به دور از هیچ کمک دهنده ای صورت پذیرفت درست شش سال بیش نداشت که پدر و مادر او را از پیر مرد و پیر زن جدا و دور از اصل خویش کردنند و به شهر خود بازگرداندند پسر ایام را در مدرسه با جولانان گذراند و تمام روزگار با غصه ی عشقش سپراند و خدا از ورای بام های آسمانی دید درد عشق را بر قلب پسر . پسر شکست نخورد و هرچه روزگار عشاقی بر او ستم بیشتری مینهاد او عزمش در رسیدن به دخت بالا اندام خود و رساندن آن به بهشت و فردوس بیشتر و بیشتر می شد و تلاشش را برین امر می افزاند  و هیچگاه آتشش عشقش خاموش نگشت تا خداوند به او الهام کرد رموز اشعار خدایی را در عشق و به او لقب شیدا را بخشاند و او را تنها نماینده ی عشق در قرن خود ساخت تا طعم آنرا به جهان بچشاند..پسر سال ها  گفت و نوشت خواند و نقد کرد به مردم عشق را نمایان کرد از طعم لذیذ و بوی خوش عطرش گفت و 14سال تمام درد عشقش را در دل پنهان کرد و نگذاشت از این راز برگی سوخته شود پسرگل این را بارها گفت او گفت که عشق حقیقی چگونه است وکجاست گفت عشق در تقابل با عقل نیست گفت که عشق نرسیدن است نه رسیدن و کنون می گوید مرا عشق لحظه ای بود اما یک عمرعاشقی در خفا.

اومی گویدعاشق شدن امری لحظه ای است اما عاشق ماندن کاری ابدی و بسیار دلپذیر و طاقت فرسا است و اگر عاشق باشی دنیا را از دست نمیدهی او آرزو میکند که خدایا نه تنها جان از من بگیر و به معشوق ببخش بلکه تمام اعمال نیک مرا نیز بستان و بر اعمال او بیافزای تا به بهشت رود و آنگاه است که دل از عشق زمینی بر خواهی داشت و قدم بر پله ی آخر خواهی گذاشت یعنی به خدا خواهی رسید و خدا عشقی ابدی است

پسر در پی عشق خود روزها گذراند و می گذراند اما او به خدا رسیده است و کنون خوشحال است چون میداند معشوق در بهشت خواهد بود و در پناه سایه ی حق میماند  پسر به تازگی پیرمرد را از دست داد و از دوران کودکی قطره ای جز مادربزرگ را دیگر ندارد او شعرها در هجران شیدانه سرود و خواند و در امید این است که روزی به جهان بفهماند که شیرینی عشق درد آن است  و سال ها چون درخت تنها بر ساحل امید ماندن در انتظار کبوتر سپید خود وتا پایان دنیا در انتظار می ماند تا خدا او را با خوذ برد و پسر ستاره ی سهیلی بود که گاه دیده میشد و گاه نه. او شیدا بود همچون من و من شیدایم که به عالم معنا رسیده ام از شیدانه ی خود

پسر برای جهان نغمه سر داد   

ای دل ز بهار عشق  اگر پاک شوی      تو  روزه بگیر مردم  خاک شوی

گرنوحه گران نغمه ی عشق راطلبند     تو مطرب میخانه ی غمناک شوی

از زندگیم تنها چند بند را  گفته ام اما اگر از درد سالیان عشق بسیار بیان می نمودم شما راا تاب خواندن نبود و میگریستید چو ابر

زندگی عشق است و دیگر هیچ و من عاشق عشقم

اگه می خوای دقیق ازم بدونی بگو

هرچند میفهمم که فهمیدنش سخت